Żniwiarka Mc Cormicka

„Chwila żniwa jest nader krótką, zawartą pomiędzy dojrzeniem ziarna a jego naturalnem wypadaniem z kłosa, w niej walczyć przychodzi z niebem i ziemią. W tejto ważnej chwili przybywa na odsiecz rozum ludzki i wymyśla żniwiarkę, która wielokroć potęguje pracę ludzką i skutecznie dopomaga do osiągniecia celu.”

Żniwiarka McCormicka

W zbiorach Muzeum znajduje się 10 żniwiarek konnych , takich firm jak: Deering, Melichar, McCormick, Fabryka Maszyn Żniwnych w Płocku. Pośród maszyn do zbioru zbóż i zielonek w kolekcji muzealnej wyróżnia się model, w skali 1:1 pierwszej żniwiarki McCormicka z 1831 r. Model ten w paru egzemplarzach wykonały zakłady McCormicka w 100-lecie wynalazku, czyli w 1931 r. i przesłały do swoich przedstawicielstw w świecie, w tym również do Warszawy (do zbiorów Katedry Mechanizacji SGGW kierowanej przez prof. Stefana Biedrzyckiego). Żniwiarka ta została podarowana Muzeum Rolnictwa w Szreniawie w 1965 r. przez Instytutu Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa w Warszawie.

Cyrus McCormick był synem kowala. Eksperymenty z maszyną do cięcia pszenicy rozpoczął na farmie Johna Steele niedaleko Lexington w Virginii w 1831 r. W 1840 r. McCormick sprzedał dwie żniwiarki za 100 dolarów każdą. Następnie w 1842 r. sprzedał już ich 7, a w 1843 r. - 29 sztuk. W 1847 r. przeniósł się do Chicago, gdzie utworzył spółkę. Dwa lata później sprzedał około 1500 sztuk żniwiarek, po 150 dolarów każda.

W 1851 r. Żniwiarka McCormicka uzyskała na Wystawie Londyńskiej pierwsze miejsce.

Oto jak przedstawiano budowę tej żniwiarki w Encyklopedii rolnictwa z 1879 r.:

„Aparat cięcia składał się z piły delikatnie zazębionej, której zęby na przemian co trzy nachylone były w innym kierunku. Piła ta poruszała  się tam i nazad w pochwie palczastej zaokrąglonej. Zboże nachylone,  wachlarzem na piłę, ścięte padało na platformę, z której robotnik spychał je grabiami na ziemię. Trudne zadanie tego ostatniego jak i inne niedostatki, wymagały pewnych odmian. Mac-Cormick przedewszystkiem zmienił budowę piły i palcy, które się łatwo zatykały. Zęby oddzielił każdy pojedynczo nadając im formę trójkąta rozwartego, a w wierzchołku stępionego.”

Źródło: „Encyklopedya rolnictwa i wiadomości związek z niem mających. Wydawana pod redakcją J.T. Lubomirskiego, Ed. Stawiskiego, St. Przystańskiego, przy współudziale J. Krasińskiego, L. Kronenberga, J. Zamoyskiego”. T. 5, Warszawa, 1879, s. 876


powered by