Stolarstwo

 Folusz ręczny, lata 50. XX w., wyk. Henryk Bałdyga, Wach (pow. ostrołęcki, woj. mazowieckie)

W ramach działalności rękodzielniczej wszystkie narzędzia pracy, oprócz zawartych w nich metalowych elementów, stolarz wykonywał dla siebie sam. W zbiorach Muzeum znajduje się komplet narzędzi z lat 40. do 60. XX wieku, będących wyposażeniem warsztatu stolarskiego. Należy tu zarówno niewielki sprzęt, jak cyrkle, drewniane części strugów i koziołki stolarskie, ale także urządzenia znaczniejszych rozmiarów, jak  m.in. tokarnia wykonana przez Czesława Wasiaka z Chodowa (pow. koniński, woj. wielkopolskie), tokarnia pasowa  o napędzie ręcznym z Sapowic (pow. koniński, woj. wielkopolskie) czy  nawet cały warsztat kołodziejsko-stolarski pozyskany do zbiorów we wsi Borzestowska Huta (pow. kartuski, woj. pomorskie). Większość obiektów pochodzi jednak z terenu Wielkopolski. Należy w tym miejscu wymienić: kolekcję dłut z lat 40. XX w. z  Sapowic i Strykowa (obie w pow. poznańskim, woj. wielkopolskie), czy pochodzące ze Szreniawy (pow. poznański, woj. wielkopolskie) prasy stolarskie, tzw. zwornice, koziołek stolarski z lat 50. XX w., kolekcję pił z lat 60. XX w. oraz kolekcję strugów z warsztatu stolarskiego we Wrześni (pow. wrzesiński, woj. wielkopolskie). Efekty pracy stolarza to w muzealnym zbiorze: dębowe komody, dębowy kredens kuchenny z bogatą snycerką i toczonymi elementami, a także proste łóżka, stoły, zydle, kredens kuchenny – stanowiące niegdyś wyposażenie izby chłopskiej. Dużą wartość w zbiorach przedstawia dużych rozmiarów i wykonany w drewnie dębowym folusz ręczny. Wykonany został w latach 50. XX wieku przez Henryka Bałdygę, stolarza z kurpiowskiej wsi Wach (pow. ostrołęcki, woj. mazowieckie). 

 

/Hanka Wawruch/


powered by