Rymarstwo

Zbiory muzealne dotyczące rymarstwa jako rzemiosła, podobnie jak w przypadku innych rzemiosł w muzealnym zbiorze, należy rozpatrywać w dwóch płaszczyznach: w kwestii narzędzi pracy wyposażających warsztat rzemieślnika oraz pod kątem konkretnych wyrobów rymarskich. Zbiór narzędzi stanowią imadła w ławie (tzw. kobyłka rymarska), ławki do szycia pasków, dziurkacze, igły, szydła, noże do cięcia skór, pień do formowania elementów chomąta. Większość zbioru tworzą narzędzia pochodzące z lat 30. i 40. XX wieku, z nieistniejących już zakładów rymarskich w Lwówku Wielkopolskim (pow. szamotulski, woj. wielkopolskie) oraz w Krzywiniu, (pow. kościański, woj. wielkopolskie). Szczególnie cenna w zbiorach jest maszyna rymarska „Singer” z początku XX wieku, prezentowana na wystawie stałej rzemiosła wiejskiego.

Efekty pracy rymarza w ramach rzeczowego podziału zbioru muzealnego znajdują się w działach chowu i hodowli zwierząt oraz historii transportu wiejskiego. Na szczególną uwagę zasługują na przykład: kolekcja uprzęży (szorowych oraz na duhę, chomąta i hołoble), uzdy ozdobne, kantary stajenne, transportowe, czy nawet archaiczny już kantar parciany. Kolekcję dopełniają siodła – rzędy końskie. 

 

/Hanka Wawruch/


powered by