Paszoznawstwo

Muzeum posiada w swoich zbiorach ponad 200 obiektów związanych z przygotowywaniem oraz zadawaniem pasz. Liczną grupę (ponad 20 sztuk) stanowią sieczkarnie toporowe i bębnowe oraz lady do cięcia sieczki. Ponadto posiadamy różnego rodzaju siekacze do okopowych (16 sztuk), rozdrabniacze, zgniatacze do makuchów, kosze na sieczkę, widły do okopowych oraz parniki.

Uzupełnieniem zbioru jest parnik elektryczny do okopowych i plew, wyprodukowany  przez Inowrocławską Fabrykę Sprzętu Rolniczego w 1964 roku. Sprzęty te zostały nieodpłatnie przekazane z takich instytucji, jak:  Zakłady Doświadczalne w Brodach i Dłoni należące do Akademii Rolniczej w Poznaniu, Stadnina Koni w Posadowie czy Państwowe Gospodarstwa Rolne w Jeziorkach, Konarzewie, Łagiewnikach oraz Sławie Śląskiej. Znaczna część obiektów została przekazana przez osoby prywatne, np. paśnik z roku1946 wykonany przez potomka Słowińców z miejscowości Kluki (woj. pomorskie). Warto wspomnieć o szarpaczu do okopowych wyprodukowanym w Fabryce Maszyn i Narzędzi Rolniczych Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Ciekawym obiektem jest również śrutownik kamienny, zwany młynkiem żarnowym, do mielenia zboża na paszę z XIX wieku, podarowany przez Związek Zawodowy Rolnictwa w Rzeszowie. W zbiorach posiadamy 30 sztuk śrutowników, w tym znanych firm, jak na przykład Lilpopa, Raua i Loewensteina. W roku 2011 Muzeum nabyło interesujący śrutownik angielskiej firmy Stamford z początku XX wieku. 

Na ekspozycji plenerowej na terenie folwarku znajduje się wiatrak śrutownik pochodzący z miejscowości Szamoty (gm. Szamocin, woj. wielkopolskie). Służył między innymi do przygotowywania śruty na paszę dla zwierząt. Wykonany został przez Piotra Dworeckiego w 1932 r. Użytkowany był do roku 1962. Żarna posiadały zamienne źródło napędu. W przypadku braku wiatru do napędu urządzenia wykorzystywano kierat. W końcowych latach wiatraczek przerobiono na napęd elektryczny.

 


powered by