Owca romanowska

Kliknij!

W Muzeum znajdują się 2 maciorki tej rasy urodzone w 2008 i 2012 roku.

Informacja o rasie.

Jest to rasa pierwotna, która jako jedna z nielicznych była hodowana w czystości, bez udziału ras innych. Maciorki często kocą się na wiosnę i jesienią. W jednym miocie rodzą się bliźnięta, a nawet czworaczki, pięcioraczki i sześcioraczki. Jagnięta rodzą się czarne, a po trzech, czterech miesiącach ich umaszczenie zmienia się na siwe. Znaczenie gospodarcze tej owcy wynika z bardzo dobrej jakości kożuchów – trwałych i lekkich. Trwałość ma swoje źródło w tym, że w runie owiec Romanowskich włosy rdzeniowe i okrywowe są w odpowiednim stosunku ilościowym do puchowych, dzięki czemu wełna nie gniecie się i nie spilśnia. Strzyżę przeprowadza się trzy razy w roku, ponieważ owce te podlegają linieniu. Runo składa się z wełny mieszanej. Od maciorki uzyskuje się maksymalnie 3 kg wełny, natomiast od tryka do 4,8 kg. Owce Romanowskie są dość małe, maciorki ważą średnio 40–50 kg., tryki natomiast 60–70 kg. Tryki tej rasy są najczęściej pozbawione rogów, a szyję porasta im gruba grzywa.
Rasa ta wyróżnia się wysoką płodnością i plennością, co jest obecnie szeroko wykorzystywane w doskonaleniu hodowlanym owiec.


powered by