Olejarstwo

Przerób roślin oleistych reprezentują takie zabytki techniki, jak: trzepak do lnu, sita, niecki, mieszadła, stępy do rozdrabniania nasion, prażnice, gniotowniki walcowe, prasy kłodowe: śrubowe i śrubowo-klinowe oraz naczynia na olej – bańki i konwie. Do zbiorów muzealnych pozyskano kompletne wyposażenie olejarni chłopskich i rzemieślniczych. Wyposażenie prymitywnych olejarni chłopskich pozyskano z Nowego Targu oraz, w ostatnich latach, z Toporowa nad Wartą (woj. łódzkie). Pierwszy z warsztatów datowany jest na początek XX wieku, drugi założony został przez Andrzeja Raduckiego w latach 30. XX wieku i używany usługowo przez jego potomków do roku 1976. Wyposażenie warsztatu stanowiła prasa śrubowa z dolną dźwignią, która jest prawdopodobnie starsza od pozostałych elementów warsztatu. Częściowo zmechanizowaną olejarnię rzemieślniczą reprezentują obiekty pozyskane z olejarni w Lwówku Wielkopolskim pochodzące z lat 40. XX w.

/Anna Grześkowiak-Przywecka/


powered by