Kowadło z 1798 roku

Kowadło bezrożne, datowane 1798 rok. Poch. Wilkowo Polskie, pow. grodziski, woj. wielkopolskie. Zbiory MNR i PR-S w Szreniawie.(Fot. Hanka Wawruch)
Zobacz galerię

Przez wieki kowal był na wsi głównym wytwórcą żelaznych narzędzi rolniczych i konserwatorem części tych narzędzi. Wyposażenie kuźni było bardzo różnorodne i drogie. Kowal, wykorzystując swoją wiedzę i umiejętności, starał się je - w miarę możności, samemu wykonać. Wyjątek stanowiło niezbędne w każdej kuźni kowadło, które kowal musiał zamówić w odlewni.

W Muzeum Narodowym Rolnictwa i Przemysłu Rolno – Spożywczego w Szreniawie znajdują się zarówno kompletne wyposażenia kuźni, jak i pojedyncze sprzęty i narzędzia. Na uwagę zasługują oczywiście kowadła – „serca” kuźni. To na nich młotem kuł kowal rozgrzane żelazo,  a dźwięk pracy na kowadle rozchodził się po całej wsi. Kowadła stanowią w zbiorach Muzeum prawdziwe unikaty. Wśród najcenniejszych znajduje się bezrożne kowadło z 1798 roku. Użytkowane było jeszcze do lat 50. XX wieku przez kowala z Wilkowa Polskiego (pow. grodziski, woj. wielkopolskie).

Opis obiektu. Kowadło bezrożne, datowane 1798 rok. Poch. Wilkowo Polskie, pow. grodziski, woj. wielkopolskie,  Wykonane techniką odlewania, kucia i zgrzewania. Zasadniczą część kowadła stanowi korpus wraz z progiem. Korpus kowadła jest zdobiony wzorami geometrycznymi; oznaczony jest datą „1798” i spotykanymi często na terenie Wielkopolski, w okresie XVIII i XIX w., znakami „G.S.”. Górna powierzchnia korpusu, tzw. gładź, ma kształt prostokąta i posiada kwadratowy otwór, służący do umieszczania foremników. Kowadło użytkowane było jeszcze do 1950 r. przez kowala J. Michalskiego w jego kuźni w Wilkowie Polskim, woj. wielkopolskie. Wym.: dł. 46,0 cm, szer. 26,0 cm, wys.-36,0 cm. Dział: Rzemiosło wiejskie (kowalstwo). Nr inw. MNR T-1492.


powered by