Konik polski

Kliknij!

Muzeum posiada 2 klacze: Humanę i jej córkę Herezję. Koniki te pochodzą ze stadniny w Kobylnikach koło Kościana należącej do Poznańskiej Hodowli Roślin. Powyższe koniki można podziwiać na pokazach w Muzeum, czy to pracujące w polu, bądź w zaprzęgach bryczek.

Informacja o rasie.
Koniki polskie są jedyną rodzimą, prymitywną rasą koni wywodzącą się bezpośrednio od dzikich koni – tarpanów, które do końca XVIII wieku były sporadycznie spotykane na lesistych obszarach wschodniej Polski, Litwy i Prus. W lesie chroniły się one głównie przed ludźmi, natomiast pasły się najczęściej na otwartych terenach, takich jak polany, pola, łąki czy nieużytki. W stanie dzikim tarpany przetrwały najdłużej w okolicach Puszczy Białowieskiej. Dopiero na początku XX wieku hodowcy i badacze zainteresowali się tymi prymitywnymi konikami, przede wszystkim z uwagi na ich niespotykaną wytrzymałość na trudne warunki bytowania, doskonałe przystosowanie do miejscowych warunków środowiskowych, małe wymagania paszowe, a także zdrowotność i płodność oraz dużą w stosunku do masy ciała siłę pociągową. Swoją nazwę „koniki polskie” zawdzięczają profesorowi Tadeuszowi Vetulaniemu.
Obecnie do hodowli czystorasowej koników polskich dopuszczane są wyłącznie osobniki maści myszatej z czarną pręgą na grzbiecie, bez odmian. Maść myszata może być w odcieniu jasnym do ciemnomysztego lub odcieniu bułanomyszatym. W grzywie i ogonie dopuszcza się obecność jasnych włosów. Pożądany jest typ pokrojowy konia prymitywnego z obfitym owłosieniem grzywy i ogona.
Obok funkcji użytkowych – w rekreacji jeździeckiej, hipoterapii, agroturystyce – koniki polskie spełniają szereg funkcji w czynnej ochronie przyrody. Utrzymywane w warunkach rezerwatowych spełniają rolę swoistych „kosiarek”.


powered by