Konie

Konie zostały udomowione przez człowieka o wiele później niż psy, świnie, kozy, owce, bydło rogate i osły. Udomowienie koni nastąpiło najpierw w środkowej Azji (ok. 4 tys. lat p.n.e.), a później dotarły one wraz z wojowniczymi plemionami Azji Przedniej do państw starożytnego Wschodu. W Mezopotamii konie pojawiły się ok 2800–2400 lat p.n.e., a w Egipcie tysiąc lat później. Niezależnie od udomowienia koni w środkowej Azji nastąpiło samoistne udomowienie miejscowych dzikich koni, o typie tarpana, na stepach czarnomorskich przez zamieszkałe tam ludy stepowe w trzecim tysiącleciu p.n.e. Tak więc nastąpiło to wcześniej niż u ludów Azji Przedniej, Egiptu i Grecji. Juliusz Cezar (98-44 r p.n.e.), gdy podbijał ludy północno-zachodniej Europy, zastał tam konie małe, krępe i zwrotne. Rosłe i ciężkie konie wyhodowano w Europie z miejscowych koni średniej wielkości i tuszy, stosując intensywne żywienie, trening, selekcję i dobór. Taki typ konia został stworzony przez popyt po raz pierwszy w średniowieczu, kiedy poszukiwano rosłych i ciężkich koni rycerskich , a drugi raz około połowy XIX wieku, gdy w związku z rozwijającym się przemysłem i intensyfikacją rolnictwa powstało zapotrzebowanie na ciężkie konie do transportu. Konie o dużej masie ciała i odpowiednich cechach budowy nadają się doskonale do powolnej pracy pociągowej, zwłaszcza na drogach twardych. Dzięki dużej masie oraz ciężkiej głowie napierają mocno na uprząż i ciężarem swego ciała pokonują znaczną część oporu stawianego przez naładowany wóz czy narzędzie rolnicze. Wyhodowane rasy koni o dużej masie ciała, obfitym i silnie otłuszczonym umięśnieniu, słabo i powoli reagujące na bodźce nerwowe, o temperamencie ospałym i powolnym, luźnej i przesyconej substancjami wodnistymi tkance mięśni, skóry i kopyt – nazywamy końmi zimnokrwistymi. Zaś konie typu gorącokrwistego posiadają cechy przeciwstawne. Podział na te dwa typy jest umowny, w oparciu o cechy wyżej wymienione, gdyż temperatura ciała jednych i drugich jest jednakowa i wynosi 37,4–38°C. Podział  koni na zimnokrwiste i gorącokrwiste ma wartość praktyczną, określa bowiem biologiczny typ konia, a co za tym idzie jego przydatność do pracy, wymagania co do żywienia i bytowania. Inna budowa i właściwości organizmu niezbędne są do szybkiego poruszania się konia, a inne do ciągnięcia dużych ciężarów.
W II połowie XX wieku w europejskim rolnictwie ciągnik rolniczy prawie całkowicie wyparł zwierzęta pociągowe, często wbrew racjom ekonomicznym. Jednak od lat  90. XX wieku obserwuje się wzrost wykorzystania koni roboczych. Wśród gospodarstw, które wykorzystują konie robocze większość stanowią te ekologiczne.
Powstałe w 2003 roku Polskie Stowarzyszenie Użytkowników i Przyjaciół Koni Roboczych oraz Konnych Producentów Żywności Ekologicznej im. prof. Ewalda Sasimowskiego z siedzibą na terenie Muzeum w Szreniawie jest odpowiedzią na społeczne zapotrzebowanie na informację, a także akceptację i reklamę roli koni roboczych w proekologicznych  działaniach (www.konierobocze.pl). Stowarzyszenie jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia na rzecz Promocji Wykorzystania Koni Pociągowych FECTU (www.fectu.org), którego celem jest promocja współpracy organizacji wspierających utrzymanie i wykorzystanie w Europie koni oraz innych zwierząt pociągowych. 


powered by